Verschrikt keek ik vanochtend op het papier dat we die ochtend van de Housing Department mee hadden gekregen. Hadden ze nou het verkeerde appartement nummer op papier staan, het zal toch niet?!! Na een snelle check via de e-mail waarin eerder stond waar naartoe we zouden verhuizen, bleek dat ik fout zat. Blijkbaar ben ik de afgelopen maanden hier in Qatar toch teveel op mijn hoede geraakt.

Dat bleek dus niet nodig. Met de sleutels van het appartement, de nodige paperassen en natuurlijk de afstandsbediening van de tv, reden we met goede moed terug naar de compound. Een plan de campagne moest bedacht worden. Gaan we vandaag al over, of toch niet? De variabele factor; moet Rik wel of niet werken vandaag?

Want alhoewel hij wel in Doha is, staat hij vanaf 13.00 uur in de middag stand-by. Waar dat bij zijn vorige werk bijna de garantie was op een vrije dag, blijkt dat hier het tegenovergestelde te zijn. Toch de auto maar volgegooid met dozen en een eventuele vliegkoffer klaar gezet, mocht Rik ineens moeten vertrekken. In gedachten zag ik ons stiekem aan het eind van de middag al zitten op het enorme balkon. Wat een goed vooruitzicht! En waar Rik aan de vorige twee verhuizingen nog wist te ontsnappen, zouden we het deze keer samen doen.

Dacht ik…. Ik had beter moeten weten inmiddels.

Om precies 13.00 uur, de start van de stand-by dienst, kreeg Rik een mail. Rosterchange; vanavond vliegen naar Pakistan. Blijkbaar zijn dus niet alle vluchten daar naartoe gecanceld vanwege het gedoe met India zoals een eerder nieuwsbericht dat wel aangaf. Het plan maar weer veranderen dus; deel 1 van de verhuisspullen toch maar wegbrengen, extra hulptroepen inroepen om de missende handjes van Rik te compenseren en in mijn eentje maar richting de Pearl rijden zodat we in elk geval iets daar hebben staan. Dat scheelt morgen dan weer.

Toch een beetje uit mijn hum heb ik de auto gestart. Flexibel zijn, nergens op rekenen, ik lijk er wel hardleers in af en toe. Hoe dan ook, het vooruitzicht dat we straks dagelijks buiten kunnen zitten maakt veel goed! Ondertussen zat ik me te bedenken dat die jongen het toch elke keer maar weer goed weet te regelen als het op verhuizen aankwam. Toevallig werken… had ik ook maar zo’n baan af en toe.

In de tijd dat Rik nog wat uurtjes slaap probeerde te pakken en de hulptroepen ingeschakeld waren reed ik richting onze nieuwe woonplek. Het vinden van onze parkeerplek gaat nog een uitdaging worden kwam ik achter, tot Rik me belde. Naïef als ik toch ook ben, dacht ik dat dit uit pure interesse was. Rustig jongen, ik stuur zo wel een foto en bevestiging als het gelukt is allemaal dacht ik glimlachend nog, maar niets bleek minder waar.

Kun je de reden raden waarom hij belde?

A) We hebben de verkeerde sleutels mee gekregen vanochtend.

B) Het nummer van het appartement klopt toch niet.

C) De verhuizing kan vanwege een vage reden ineens niet meer doorgaan.

Tja, ik had alledrie de opties inmiddels verwacht toen Rik zei dat er iets niet goed was gegaan.

Gelukkig kan de verhuizing wel doorgaan, maar het zal nog even moeten wachten. De eigenaar van de flat heeft de sloten veranderd, en wij hebben natuurlijk de oude sleutels meegekregen vanochtend. Aangezien mijn achterdocht na dit bericht maximaal opspeelde ben ik toch naar de voordeur gelopen om dit te controleren, maar ook dit keer bleek dat ik soms de mensen hier wel moet geloven op hun woorden. De deur ging inderdaad niet open. En de goede sleutels? Die kunnen we morgen ophalen. Hopen we. Je weet het immers maar nooit.

Met goede moed op naar morgen dus voor de tweede poging. Vanavond de laatste dingen inpakken, de auto nog voller proberen te proppen en hopen dat we toch in 1 keer alles mee kunnen krijgen want tja, het doel is om uiterlijk woensdag verhuisd te zijn. En laat dat nou net jammer zijn voor Rik, want de komende drie dagen ben ik degene die moet werken… naja, weet hij ook hoe dat is. 😉

We keep you posted!