Het is zomer in Doha. Dat betekent dat het binnenseizoen is begonnen, de meeste expast afkoelen in hun thuisland en er niet al teveel te beleven is in de woestijn. Erg veel om over te bloggen was er dan ook niet de afgelopen tijd. Daar moest toch verandering in komen.. 😉

Na de hittegolf van afgelopen week in Nederland was het contrast even niet meer zo groot met Doha op het gebied van temperatuur. Het contrast wat betreft terrasjes pakken, strandje hangen en barbecuen kan echter niet groter.
Velen kunnen zich onderhand wel voorstellen hoe warm het hier in Doha is. Het grote verschil met Nederland vind ik wel de luchtvochtigheid. Het dauwpunt (de temperatuur vanaf wanneer de lucht condeseert, aldus wanneer er wolkvorming onstaat en het mistig kan worden) ligt hier soms wel op 29 graden! Dat betekent dat, met name wanneer het ’s avonds ‘afkoelt’, het hier behoorlijk vochtig kan zijn. Ook overdag kan je soms het gevoel hebben dat je aan alle kanten lekt zodra je naar buiten stapt. Dat komt niet alleen door de warmte, maar vooral door de hoge luchtvochtigheid. Probeer je eens voor te stellen dat je naar buiten stapt, en je gelijk zweethanden hebt en je brilglazen beslaan. Nou, dat dus ongeveer.

Echter, binnen zitten is een keuze vond ik van mezelf. Ik laat me toch niet zo snel uit het veld slaan door wat hitte??! Sterker nog, ik ben best wel een buitenmens, juist als de zon schijnt. Binnen blijven, ondanks dat de zon schijnt en de lucht strakblauw is, voelt tegenstrijdig. Ik wilde niet mijn dagen alleen maar binnen doorbrengen of lui hangend bij het zwembad. Zondagochtend heb ik daarom de ochtendmens in me tot leven te gewekt, een vriendin gebeld om mijn goede voornemen van ‘meer buiten zijn en meer lichaamsbeweging’ te delen en haar overgehaald mee te gaan een wandeling te maken in de vroege ochtend op de Corniche.. Toen Rik dat hoorde werd ik al liefkozend ‘gekkie’ genoemd.

Zo gek vond ik mezelf niet. Tijdens de afgelopen dagen was het helemaal niet zo vochtig geweest en best te doen buiten. Met een stralend ochtendhumeur en goede moed pikte ik mijn vriendin zondagochtend op. Aangekomen op de Corniche zagen we al snel dat de lucht niet al te helder leek, en we blijkbaar de enigen waren die dachten dat een ochtendwandeling in de zon een goed idee was. Het windje wat vaak langs zee staat was ook ver te zoeken, en de paar mensen die er werkten, zochten hun heil in de schaduw. Gelukkig had ik nog een droog shirt en extra water mee genomen…..
Na een half uur wandelen wisten we beter. Het plan om na de wandeling een koffie te drinken veranderde al snel in afkoelen in de airco met een ijskoud drankje, onze glimmende hoofdjes zoveel mogelijk negeren. Op de terugweg waren we een andere wandelaar tegengekomen, die ons een half uurtje later ook vergezelde in het koffiecafe, net zo glimmend als wij. Hmm, de sauna, is dat niet een plek om met zo min mogelijk kleding in te gaan zitten?

Hoe dan ook, elk minuutje buitenlucht weer gepakt, elk metertje dat je loopt hang je niet op een ligstoel of op de bank kijkend naar Netflix en elk druppeltje zweet wat je in de koffietent achterlaat, hoef je niet meer mee te zuilen. Met het optimisme van een kameel in een fata morgana hebben we er maar wat van gemaakt. De zomer in Qatar betekent in feite; ‘niet makken maar plakken’ of ‘binnen=winnen’. Ik ga op zoek naar een tussenweg hierin, maar een blog over een ochtendwandeling of een andere heerlijke buitenactiviteit, anders dan zwemmen, hoeven jullie voorlopig even niet te verwachten.

Op naar de winter! Nooit gedacht dat nog eens te zeggen. 😛